Snem jest wszystko, co nas otacza, snem tylko [ŚWIĘTO PUBLICYSTYKI]

Środa, 17 Czerwiec 2009 13:15

Nie sposób odróżnić jawę od snu, a może tej pierwszej w ogóle nie ma i wszystko co nas otacza, wcale nie istnieje,

jest snem tylko, snem we śnie. Może romantyczny somnambulizm - sennowłóctwo na jawie to nie żadne mrzonki, ani wymysły odurzonych poetów, może to nasza rzeczywistość.

Wczoraj uczniowie nowotarskiego Gimnazjum nr 2 przenieśli nas do innej epoki. Wehikuł czasu w postaci sztuki, którą przedstawili zabrał wszystkich na początek XX wieku, na Pensję Pani Appleyard. Dziewczęta, z całkiem współczesnego gimnazjum, stworzyły niesamowitą atmosferę i w pełni oddały charakter tamtych czasów. Panienki z dobrych domów, trzymane zazwyczaj "pod kluczem", rozmarzone i tęskniące do "strzały Kupidyna", szykują się na piknik. Od dawna już nigdzie nie wychodziły, więc są podekscytowane, a nad wszystkim unosi się niezwykła magiczna atmosfera, z przeczuciem, że coś się zaraz wydarzy. Coś niezwykłego, tajemniczego i pełnego grozy.

Spektakl został zrobiony w taki sposób, by to uczucie niepokoju i dziwności udzielało się widzowi i nie opuszczało go od pierwszych chwil przedstawienia, aż do ostatniej sceny. Już na samym początku, nim na scenie pojawili się aktorzy, dowiadujemy się, że w czasie pikniku pod Wisząca Skałą, kilka dziewcząt nagle zniknie. Jesteśmy więc ciekawi, już od pierwszej sceny jak to się stanie i co będzie dalej. Fantastycznie dobrana, przez reżysera Marcina Kaletę, oprawa muzyczna pogłębia te wszystkie uczucia, które kłębią się w widzu pod wpływem kolejnych odsłon spektaklu. Od miłosnego, sennego rozmarzenia, poprzez smutek i samotność sieroty, tajemniczość i magię przyrody, aż po grozę niewyjaśnionych zjawisk. Łącząc to wszystko ze sobą i dodając jeszcze tło monumentalnej i pełnej przerażającego wdzięku Wiszącej Skały, reżyser i aktorzy stworzyli coś w rodzaju The Blair Witch Project z poprzedniej epoki. Nie chodzi tutaj o podobieństwo opowiedzianych historii, ale o atmosferę grozy i niewyjaśniony charakter rzeczy dziejących się dookoła, na które człowiek nie ma wpływu. Cóż to była za magia, która kazała tym dziewczętom iść wyżej i wyżej pod Wisząca Skałę, aż do zatracenia? Cóż to była za magia, która statecznej nauczycielce kazała zdjąć suknię i w samej tylko bieliźnie iść i zniknąć w cieniu tej tajemniczej góry, przepaść na zawsze?...
Tego nam gimnazjaliści nie powiedzieli, bo nie mówi o tym ani książka, ani film na podstawie których spektakl był zrobiony. I nie pomógł nawet komisarz policji, ani starania młodego hrabiego, który zdołał odnaleźć tylko jedną z zaginionych uczennic. Tajemnicy nigdy nie wyjaśniono.

"Piknik pod wisząca skałą" to historia o życiu panien na pensji, o tajemniczym zniknięciu, ale także o smutnym i ciężkim losie sieroty, którą w tamtych czasach mógł przygarnąć każdy, kto chciał, ale i oddać kiedy chciał. To też historia o potrzebie miłości i posiadania tej drugiej osoby na świecie, brata czy przyjaciółki, żeby tylko nie być zupełnie samemu. To historia o marzeniach i tęsknocie za czymś nieuchwytnym, czego nie można dostrzec "ni szkiełkiem ni okiem" i przenikaniu się świata zmysłów, sennych majaków, magicznych widziadeł, które prowadzą na drugą stronę lustra.

Galeria: Ulotne dziewczęta i tajemnicze zniknięcie, tekst i foto; Joanna Krauzowicz